Kamil olan herkesi kamil bilir...

 

      Allah adın zikr edelim evvela. Vacip odur cümle işte her kula, diye başlıyor Süleyman Çelebi. Başta Allah, sonda Allah, daimen Allah.

Mevlid dümdüz okunması gereken bir kitap değil, hele ki bizim kültürümüzde. Üzerine meşveretler kurulan, özel günler ayarlanan bu kitabın mühim öğütleri, şefkatli bir irfan dili, tasavvufi birikimi var. Muhabbet üzere, aşk üzere kurulu hâliyle ağır bir tasavvufi terminolojisi yok. İlmini göstermek ve hayranlık uyandırmak isteyen bir sufiden ziyade, bilgiyi metnin içerisinde eriten, hitap ettiği kesim içine kendisini de dâhil eden bir ses var. Ve bu özelliği sayesinde cami, okul, ev içlerine girmiş; okuryazar olsun olmasın büyük bir kesim tarafından sıkı sıkı benimsenmiş.

Öğüt verirken babayani bir tavır sezince aklıma Nâbî geliyor. Aynı hissi onun için de hissetmiştim. Çünkü öğüt verirken bile karşısındakinin alabileceği ve incinmeyeceği nisabınca açıyor anlamı. Böylelikle her kesime hitap etme özelliği bir kez daha güçleniyor.

Etkilendiğim bölümlerden birisi giriş faslında. Kitabın eksiği var mı diye bir teyit ediyor Süleyman Çelebi. Olur, diyor; insan eksiktir zaten. Fakat "Gerçi tam ve nakıs olanı kâmil bilir, kâmil olan herkesi kâmil bilir. Eksiği olan herkesi eksik bilir." diyor. Etkilenmemek kabil değil. Durup düşününce ve okuyunca eksik aramak akla gelirse heyhat...

Bir yerde de der ki: Allah ismini bir kez aşkla söyle. Sen söyleyince değişecek her şey. Omuzlarında taşıdığın günahların düşecek yerlere. Kalbinde kurduğun putlar var ya, yıkılmaz sanarlar kendilerini; tek tek yıkılacak. Bir kez Allah de aşkla. Hani baltayı vermişti İbrahim Nebi'ye, yıkılmıştı; bir kez daha yıkılır, inan.

Başlangıcı Allah adıyla başlatan Süleyman Çelebi, daha ilk anda beni Mevlid'e esir etmişti. Fakat giriş kısmındaki o ölçülü uyarıyı bitirince anlıyor insan. Hikmetin kendisi güzel olduğu için anlatılması bu kadar güzel dedik, güzel gördük.

Allah Süleyman Çelebi'ye rahmet etsin. Bizlere aşkla Allah demeyi nasip etsin.